بدور از هر گونه خير و غوطه‌ور در غرقاب فساد و فاسد سازى . [ 4 ] « كُتِبَ عَلَيْهِ أَنَّهُ مَنْ تَوَلَّاهُ - بر شيطان چنين مقرّر شده كه هر كس را كه دوستش بدارد . . . » كسى كه با ارادهء خويش شيطان را دوست بدارد و او را بر خود مسلّط و حكمروا سازد . « فَأَنَّهُ يُضِلُّهُ وَ يَهْدِيهِ إِلى عَذابِ السَّعِيرِ - گمراه كند و به عذاب آتش سوزانش كشاند . » محال است كه اين شيطان سركش هادى و رهنماى پيروان خود به خير باشد ، زيرا خدا مقدّر فرموده است كه او پيروان خود را گمراه كند ، و سرانجام آن هر دو : ( تابع و متبوع ) همان آتش سوزان دوزخ است . [ 5 ] « يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِنَ الْبَعْثِ فَإِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ / 20 تُرابٍ ثُمَّ مِنْ نُطْفَةٍ ثُمَّ مِنْ عَلَقَةٍ ثُمَّ مِنْ مُضْغَةٍ - اى مردم اگر از روز رستاخيز در ترديد هستيد ، ما شما را از خاك و سپس از نطفه ، آن گاه از لخته خونى و سپس از پاره گوشتى آفريديم . . . » اگر دربارهء رستاخيز و تجديد حيات مردگان در ترديد هستيد به گذشتهء خود بنگريد ، آيا مىتوانيد بگوييد : خدا نمىتواند شما را از نو بيافريند ؟ پس چگونه توانسته است شما را به حالات و در مراحل گوناگون ياد شده ، پس از آن كه هيچ نبوديد ، بيافريند ؟ در قرآن و سنّت آمده است كه انسان دو بار آفريده شده ، يك بار در عالم ذرّ آنجا كه همهء مردم از خاك آفريده شده‌اند ، و ديگر بار هنگامى كه آنان را در پشتهاى پدرانشان و سپس رحمهاى مادرانشان نهاده‌اند . پس بعد از آن كه نطفه در رحم مادر جاى داده شد ، مىبينيم كه پس از زمانى به صورت لخته‌اى خون در مىآيد كه به رحم مادر مىچسبد ( علقه ) و سپس به شكل پاره گوشتى كوبيده ( مضغه ) تغيير مىيابد . « مُخَلَّقَةٍ وَ غَيْرِ مُخَلَّقَةٍ - گاه تمام و گاه ناتمام . . . »